Aziz Nesin
Deutsch? - Almanca?

Ein Eilbericht am 13. Tag

Klaus Liebe-Harkort

Nesin Stiftung

Heute ist der 20. September, Şeker Bayramı, Zuckerfest, der erste Tag nach dem dem Fastenmonat Ramadan, der 13. Tag nach der Flut. Der Regen in Çatalca begann am 8. September in den frühen Morgenstunden und dauerte ca. 6 Stunden, er war überwätigend, verwüstend, unerwartet und ebenso unerwartet seine Folgen.

Die Grenze der Nesin-Stiftung oben ist die Straße, bis vor kurzem war die Grenze, auf der gegenüber liegenden Seite unten der Bach. (Inzwischen gehört das Grundstück auf den andren Seite des Baches auch zur Stiftung.) Die Grenzen rechts und links bildeten vor der Flut ein Zaun von jeweils ca. 250 Meter Länge, bildeten, denn von diesen 500 Metern Zaun ist nichts geblieben. Auch die überspülten Pfosten und den Zaun selbst hat die Flut weggeschwemmt. Dafür fanden wir Baumstämme, Tische, Bänke, Melonen, Stühle und anderes auf dem Stiftungsgelände, das nie zu uns gehört hat.

Der Bach unten ist sonst ein friedliches Gewässer, Karasu, das ‚Dunkle Wasser‘. In jenen 6 Stunden schwoll er um ca. 6 (sechs) Meter an. Er wurde zu einem reißenden Strom und, weil die Stiftung in einer Kurve dieses Gewässers liegt, wurde sie von zwei Seiten umspült, Die Stiftung selbst war schließlich eine Insel mit in einem wütenden See. Auch die Vorderseite, wo der Spielplatz der Kinder ist, stand unter Wasser. Da das Gelände abschüssig ist, war dieser See im Obstgarten, aber auch hinter den Gebäuden, tiefer, so tief, dass man dort ertrinken konnte, auch ohne die Wildheit der Wassermassen, die alles mit sich rissen und in die Mitte des Sees trieb. Die Nachbarn links waren weniger betroffen als die Nachbarn rechts, eine Pferdefarm. Es heißt, dass dreißig Pferde ertrunken sind.

Da die Umgebung nur wenig dicht besiedelt ist, doch einzelne Gehöfte, Villen, Gewerbebauten, Wohnhäuser und Gartenhütten, die sehr verstreut liegen, waren viele mehr noch als die Stiftung vom wildgewordenen Wasser eingeschlossen, viele Häuser brachen zusammen, viele Menschen retteten sich auf die Dächer und schließlich auf die Bäume. Hunderte wurden mit Hubschraubern gerettet. Nicht jeder Hubschrauber – es waren fünf im Einsatz – konnte die Menschen in seine Inneres holen. Es war ein befremdlicher Anblick, die Geretteten an den Hubschrauber an langen Seilen hängend durch die Luft zu einem Landeplatz fliegen zu sehen. In Catalca sind 6 Menschen umgekommen, eine siebte Person wird noch vermisst.

Die Straße, in normalen Zeiten sehr belebt, war gesperrt, überflutet, zwei Brücken in Gefahr, ganz einzubrechen, nachdem ein Teil schon weggebrochen war. Auf beiden Seiten warteten die Menschen stundenlang, auf die andere Seite zu kommen, manche versuchten „hinüber zu waten“, wurden aber vom Militär oder von der Gendarmerie gehindert. Manche Journalisten ließen es sich nicht nehmen, weiter in die Straße hineinzuwaten, mussten dann aber doch aufgeben. Die Honoratioren, also natürlich auch der Bürgermeister von Çatalca, waren vor Ort. Zwischendurch immer wieder Regengüsse, plötzlich und heftig. Weder von Çatalca rüber nach Gökçeali noch von dort nach Çatalca gab es andere Wege, weil auch in der weiteren Umgebung Brücken eingerissen und Straßen überflutet waren.

In diesen ersten Stunden, kein Kind und auch kein Erwachsener der Stiftung erlitt körperlichen Schaden, galt die erste und dringlichste Aufgabe der Rettung der Archivmaterialien von Aziz Nesin, die in der ‚alten‘ Bibliothek untergebracht war. Hätte man nicht sofort Maßnahmen ergriffen, wäre dieser Dokumenten- und Literaturschatz verloren gegangen wäre. Ohne viele Worte, alle bildeten eine Kette in den ersten Stock, wo alles (ca. 2000 Ordner) ungeordnet und in Eilen vorübergehend gelagert wurde, inzwischen im Archivraum untergebracht, geordnet. Den Büchern aus dem Nesin-Archiv, also die ca. 130 Bücher von Aziz Nesin, und zwar mit allen Neuauflagen, galt die zweite Rettungsaktion. Das war das Wichtigste, neben den Akten und Gegenständen im Museum. Ein großer Erfolg von allen. Als hätten alle, auch die Kleineren Einsicht in das, was sie retteten.

Der Regen hat nachgelassen, der Fluss tritt zurück. Allmählich und in den Tagen danach mehr noch als an diesen beiden esrten Tage, wird deutlich, was er angerichtet hat, in der Stiftung und in der Umgebung. All Kräfte in der Stiftung, und es werden immer mehr, die zu helfen bereit sind, reichen dennoch gerade für die Stiftung, so dass die Meldungen von „draußen“ spärlich und sensationell sind: Neben den 30 toten Pferden des Nachbarn, weitere Kadaver in dem See, in der näheren Umgebung, noch Leute vermisst, manche auf der Eisenbahnbrücke eingeschlossen, weil auf beiden Seiten der Brücke, die ziemlich hoch ist, die Straße gesperrt ist. Warten und hoffen. Feuerwehr, Bagger, Räumfahrzeuge und ziemlich viel Militär bzw Gandarmerie im Einsatz, offensichtlich ohne den unmittelbar erhofften Erfolg, dass man bald rüber könne. Die Sperrtruppen haben es nicht leicht, die Menschen zurückzuhalten, die wissen wollen, wie es den Ihren auf der anderen Seite gehe. Allerdings haben fast alle ein Handy am Ohr. Der Nachrichtenfluss strömte ungehemmt, so auch die Gerüchte.

Da der Regen und in Folge die Flut zwar von unegeheuer Kraft und Zerstörung waren, aber doch sehr schnell vorüber, galt dann die größere Aufmerksamkeit nicht dem aktuellen Schutz, sondern dem Schaden und der Rettung des Nötigsten. Ich hatte eine Gärtner kennengelertn, Rahmi, der gleich am Bahnhof von Gökçeali, ein Haus gebaut hatte, drei langgestreckte Gewächshäuser betrieb und liebevoll einen großen Acker mit Gemüse bebaut hatte. Als ich schauen wollte, was daraus geworden war, fand ich nichts wieder, einfach nichts, keine Mauern, keine Planen der Gewächshäuser, einfach nichts, nur Schlamm und Wasser und Dreck und tote Erde. Als ich Rahmi mein Beileid ausdrückte, hob er hilflos die Hände und sagte, dass man da eben nichts machen könne, dass er aber nächstes Jahr wieder anfengen werde. So werden viele Menschen wieder anfangen müssen, ganz von Neuem.

In der Stiftung sah es verheerend aus, das Untergeschoss, der Theatersaal voll Wasser, die Küche und die Waschküche eine einzige chaotische Halde von Gerümpel, alle Geräte durcheinander gewirbelt, nicht begehbar, geschweige denn brauchbar, alle Tiefkühltruhen umgekippt, die immer sorgfältig verschlossene Tür des Kühlraums aufgerissen, nichts mehr zu retten, die Waschmaschinen durcheinander, alles immer noch einen halben Meter unter Wasser, der Heizkeller, von dem aus die ganze Anlage im Winter geheizt wird, voll mit Wasser, so auch der Kohlenkeller, das Erdgeschoss voller Schlamm, durch den man sich durcharbeiten musste, wenn man irgendwohin gelangen wollte. Viele Räume, die einem nicht gleich im Bewusstsein sind, ebenso: das Wäschelager, das Lager für Schreibutensilien, Kadris Werkstatt, der Pool, die Wintergarten, die Lager von den Büchern und Zeitschriften (davon gibt es mehrere), der Garten, und auch Theos Werkstatt und Theos Wohnung unten am Bach. Wie würde es wohl da aussehen?

Am Mittwoch oder am Donnerstag kommt Theo. Seine Schreinerwerkstatt und getrennt davon noch näher am Bach, seine Wohnung. Ich hatte einen Blick in beide geworfen: Unvorstellbare Verwüstung, alle Geräte, Tische und Maschinen in chaotischem Knäuel immer noch ein halbe Meter Wasser und Schlamm, so sah es in der Werkstatt aus. In seiner Wohnung fast schlimmer noch. Man konnte von der Tür nur ein Blick in die ehemalige Wohnung werfen. Ich dachte an Theo, 83 Jahre alt, Freund von Aziz Nesin, den er mit 70 zu seinem Vorbild gemacht hat: „Aziz Abi,“ hatte er einmal gesagt „Was kann man gegen das Altern tun?“ Aziz Nesin: „Wenn du das Altern nicht bemerken willst, dann gibt’s nur eins, Arbeit Arbeit Arbeit!“ So hat Theo gelebt. 17 Jahre in der Stiftung. Und nun soll er sein Lebenswerk in diesem Zustand sehen. Ich versuchte, es zu verhindern. „Theo, hier kommen wir nicht durch,“ sagte ich, als Theo seine Schuhe und Strümpfe schon ausgezogen hatte, um durch den Schlamm zur Werkstatt und zu seiner Wohnung zu waten. Aber auch das für ihn als 83 Jährigen und für mich als 70 Jährigen war fast nicht möglich. Der Schlamm war zu tief. Aber Theo bestand darauf. So machte ich aus Kisten einen Steg und wir wateten balancierend durch den Schlamm. Als Theo den Schlammasel sah, war seine erste Reaktion: „Wer hat diese Bombe geworfen?“ Die zweite: „Einen Teil der Maschinen können wir retten und neu anfangen.“ Er bestand dann darauf, dabei zu sein, wenn die Reihe an Werkstatt und Wohnung kommen würde, dass sie ausgeräumt würden. Ich versprach’s, im Bewusstsein, dass im kommenden Aufräumdurcheinander ein solches Versprechen schwer einzuhalten wäre. Später hat er im Vertrauen darauf, dass wir retten würden, was zu retten ist, auf seine Anwesenheit verzichtet. Eine Woche später waren seine Arbeis- und Wohnräume an der Reihe, ausgeräumt zu werden. Eine ganze Truppe von Hilfskräften war schon eine Woche am Werk. Bei Theo hatte schon Schimmel angesetzt und es stank unerträglich. Doch versuchten wir zu retten, was zu retten ist. Man muss wissen, dass Theo Holzspielzeuge macht und diese Erneuerung in der Türkei, auch über das einzigartige Spielzeugmusieum von Sunay Akın in Göztepe, verbreitet und Spielzeuge verkauft, Holzspeilezeuge: „Ein Drittel des Einkommens für mich (dann kann ich neue Maschinen kaufen), ein Drittel für das Spielzeugmuseum und das Drittel für die Stiftung.“ So hatte er in größter Sorgfalt am Anfang jeden Monats mit uns abgerechnet. Inzwischen sind Werkstatt und Wohnung ausgeräumt und Theo denkt über den Neuanfang nach, nicht nur das: bringt sein Gerät zur Reparatur und kauft neues.

Essen, Trinken, Waschen, Reden, Reden Reden …. Die Kinder, die bis 13, wurden in Istanbul, zusammen mit den Erzieherinnen untergebracht. Sie sollten keinen Schaden erleiden und nicht im Wege sein. Das Archiv, die Hinterlassenschaft von Aziz Nesin war gerettet. Bis vor zwei Tagen, also 10 lange Tage nach der Flut, gab es keinen Strom, kein fließend Wasser, kein Internet, kein Telefon, außer den Handys natürlich. Dass in den letzten Tagen der Stromanschluss einigermaßen wieder funktioniert, ist ein Segen- So gibt es an manchen Stellen zu manchen Zeiten sogar wieder warmes Wasser zum Duschen. Trinkwasser und Essen kommt von draußen. Die Hilfen sind unschätzbar. Der neue Bürgermeister von Catalca, Cem Kaya, ist immer wieder bei uns, obwohl es in Catalca schlimmere Folgen zu bewältigen gibt. Unser eigenes Trinkwasser, wie gewöhnlich aus Akalan zu holen, wird durch die Schäden auf dem Weg dorthin und durch die Schäden in Akalan verhindert. Trinkwasser kommt als Spende. Auch heute noch haben wir keinen Telefonanschluss und so auch keinen Internetzugang.

Ohne Strom – wie bis vor zwei Tagen - zu sein, bedeutet Dunkelheit ab 7, und das macht Tachenlampen und Kerzen notwendig. Die Dunkelheit senkt sich dann nicht nur über die Stiftung, sondern auch über die Umgebung. Kein Strom, nirgendwo. Manchmal stösst man auf dem Wege irgendwohing auf jemanden, den man dann an der Stimme erkennt. Kerzen und Lampen fehlten zu Beginn in großer Anzahl, dann wurde auch das Problem gelöst, jetzt vor allem durch, die segensreiche Erfindung derElektrizität, die bei uns wieder Eingang gefunden hat. So können wir auch die PCs wieder verwenden, wenn auch immer noch nicht das Internet. Das soll aber in den nächsten Tagen geschehen. Wie sind wir doch verwöhnt in Sachen Kommunikation, verwöhnt und gewohnt an diese Errungenschaft. Wenn es keine Hands gäbe ….

Heute ist der 13. Tag nach der Flut.

In diesen 13 Tagen kam Hilfe von allen Seiten: An erster Stelle von privater Seite, dann verschiedene Vereine, Organisationen, NGOs und von städtischer Seite. In diesen 13 Tagen standen die Telefone (die Handys natürlich) nicht still. Immer wieder die gleichen Fragen: Wie können wir helfen? Braucht ihr Leute? Wie lauten die Konten der Stiftung? Was braucht ihr? Wir habem, wir könnten, wir wollen … Danke danke …. Viele Hilfe kam gelegen, manche mussten wir auf Später ‚verträsten‘. Die allgemeine Hilfsbereitschaft ist unglaublich. In erster Linie ist allerdings die große Hilfe der ‚Stiftungskinder‘ zu nennen. Vom ersten Augenblick an! Dabei sind bisher weitgehend unbekannte Fachkenntnisse an die Oberfläche gekommen. Niemand kennt die Stiftung so genau wie die ‚alten‘ Stiftungskinder. Sie wissen, welche Pumpen welche Funktionen haben, sie wissen, wie die Eletrizität wieder in Gang zu setzen ist, wenn Strom von Außen kommt, sie wissen, wie man des Schlamms und des Wassers Herr werden kann. Kaum stand jemand jemandem im Weg. Alles verlief diese Tage reibungslos. Es war erschütternd zu sehen, wie in großer Eile alle betroffenen Räume leer geräumt wurden und vom Schlamm gereinigt werden konnten. Erschütternd, weil so in dicken Schlammklumpen deutlich wurde, was da alles verloren geht, entsorgt wurde: Kleider, Bücher, Zeitschriften, Möbel etc.. Dabei kamen große Maschinen, von ISKI (die Wasserversorgungs- und –entsorgungsgesellschaft) und von den Stadtverwaltungen zur Verfügung gestellt, zu Hilfe. In diesen Tagen, war das Gelände mit Müllabfuhrlastern, Räumfahrzeugen und Wassertanklastwagen und Pumpengeräten voll.

Raum für Raum wurde geleert. Am Anfang der Theatersaal. Dieser liegt am tiefsten, war am meisten betroffen. Dahinter die Kulissenräume, voll mit Theateruntensilien, voll mit gelagerten Büchern und Zeitungen, voll mit Schuhe (hunderten), die hier auch gelagert wurden, Spenden. Alles wurde in diesen kurzen Stunden zu Müll, musste entsorgt werden. Allmählich wurde auch die Angst vor Krankheiten lebendig. Umso schneller musste gearbeitet werden: Räumen, im Garten Lagern, Entsorgen. Massen gingen dabei verloren. Man kann nicht aufzählen, was alles verloren gegangen ist. Zum Glück war die Straße sehr bald wieder geöffnet, so dass alles Gerät zur Stiftung Zugang fand. Auch die Hilfskräfte, die durch die Stadtverwaltung von Bakırköy zur Verfügung gestellt wurden, machte unglaubliche Arbeit in den sieben Tagen, wie sie hier zu 15 Mann arbeiteten. Vor allem Räumung, Entsorung, Reinigung und schließlich auch Desinfektion, in den Stiftungsräumen und im Garten. Die Arbeit ist nur dann richtig einzuschätzen, wenn man weiß, dass es sich um mehrere tausend Quadratermeter Grundfläche handelt, auf der Ebene, die vom Wasser betroffen war. Theatersaal, Küche, Waschsaal, zwei Bibliotheken, zwei Büroräume, das Schreibutensiliendepo, das Museum, der Wintergarten, die als Buchdepo verwendetete Garage, ein weiteres Buchdepo, die große Garage, die genannte Werkstatt von Theo, das neu gebaute und schon fast fertige Stipendienhaus, Theos Wohnung und die Pumpen, nicht zu vergessen der Heizraum und der Kohlenkeller. Der Schaden im Garten, die Zäune, die Mauer, die Gemüsefelder, die Gewächshäuser und die Bäume spielten erst mal keine Rolle. Eine gespendete Motorsäge tat dort ihren Dienst.

Immer wieder, ob von Ali Nesin, von den Anwälten, von Expertenkommissionen, von städtischer Seite Anfragen und Aufträge: Was ist betroffen, wieviele Bäume im Garten, wie hoch ist der Schaden, wie geht es euch, wo sind die Kinder, wie haben sie die Flut erlebt, habt ihr Fotos, welche Hilfe kann noch gebraucht werden, welche Auslandsbeziehungen können genutzt werden? Zeitweilig waren hundert Personen auf dem Gelände, und dennoch, jeder kannte seine Aufgabe, jeder wusste, wo er gebraucht wurde. Alte Animositäten, wenn es sie denn gab, waren vergessen. Auch die Kinder außerhalb untergebracht, sollten versorgt werden, mit sanften Nachrichten, mit Trost und mit Hoffnung, dass in ihrem Zuhause bald wieder ein gewisser Normalzustand eintreten würde, aber auch mit Lebensmitteln, mit Kleidung, mit dem Nötigsten.

Heute ist der erste Bayramtag, Zuckerfest, die Kinder werden alle kommen, ihr Zuhause besuchen vorübergehen, die Zuckertüten in Empfang nehmen, den traditionellen Besuch bei Hüseyin Usta abstatten ….

Hüseyin Usta… Hüseyin Usta war der entscheidende Baumeister, 20 Jahre hat er die Stiftung aufgebaut, er war der Wichtigste unter denen, die Aziz Nesins Vertrauen hatten, bis ein Jahr nach Aziz Nesins Tod hat er seine Arbeit in der Stiftung fortgeführt, keine andere Arbeit angenommen, die Stiftung war sein Lebenswerk, niemand außer Aziz Nesin selbst hatte an der Entstehung solchen Anteil. Er wurde aus Dankbarkeit und Anerkwennung seiner Arbeit zu jedem Fest besucht…

Die Sätze zuvor sind in der Vergangenheit geschrieben. Denn Hüseyin Usta ist im Laufe dieser Tage nach schwerer Krankheit, unabhängig und ohne Wissen von der Flut verstorben. Der Besuch wird trotzdem stattfinden, eben zu Hüseyins Wohnung, ohne dass Hüseyin Usta dabei sein wird. Er wurde im Dorf vor einigen Tagen beerdigt. Inzwischen … Es sind einige Stunden vergangen, sind die Kinder in die Stiftung gekommen, haben ihre Zuckertüten bekommen, haben mit uns allen Hüseyin Ustas Haus besucht, sind wieder hierher gekommen und in ihr Istanbuler Asyl zurückgekehrt. Statt Hüseyin ist nun Şevket Usta, sein Sohn, Hausherr. Seine Frau und ihre Kinder haben uns mit Baklava und Ayran bewirtet, 45 Personen. Es war fast wie immer.

Auf diesen ersten Tag des Zuckerfestes fällt auch die Ankunft von vier Freiwilligen aus verschiedenen Ländern, jungen Frauen, die heute oder morgen ihre Arbeit in der Stiftung aufnehmen sollen. Sie kommen zur Nesin-Stiftung in einem Zustand, den sie natürlich so nicht erwartet haben, auch wenn sie von der Katastrophe über die Medien gehört haben müssen. Wir werden sie heute am Flughafen in Empfang nehmen und zur Stiftung bringen. Ihre Zimmer sind vorbereitet, trotz allem.

Der Schaden, den die Flut angerichtet hat, wird geschätzt. Die Zahlen sind sehr unterschiedlich noch, alle Zahlen, die die Runde machen, sind hoch, sehr hoch. Die Aufräumarbeiten schreiten voran. Die Stiftung wird in eine neue Phase eintreten, die Arbeit, die folgen wird, ist langfristig anzulegen. Es werden diverse Projekte entstehen, deren Realisierung Kraft, Konsens und Geld kosten wird. Während die unmittelbaren Folgen der Flut vor 13 Tagen alle Kräfte zusammengehalten hat, werden die langfristigen Arbeiten Ruhe und ausführliche Überlegungen erfordern. Wichtige Helfer aus der akuten Not werden dann nicht mehr dabei sein, andere hoffentlich dazu kommen, um sich an den anstehenden Projekten zu beteiligen. Sicher gibt es schon jetzt anfragen für derlei Projekte. Da wir noch im Schmutz und in teilweise leeren Räumen wirken, schieben wir diese längerfristigen Arbeiten auf. Die Planung braucht Zeit und auch eine kurze Erholung.

In einer Woche beginnt die Schule, bis dahin werden die Kinder zurückkommen und ihre alten Zimmer beziehen. Noch ist unklar, wie die Versorung mit Essen und mit frischer Kleidung geschehen soll. Auch dafür werden wir Wege finden. Zwei Frauen, die sich als Erzieherinnen beworben hatten und akzeptiert wurden, sind derzeit nicht oder nur schwer erreichbar. So kümmern sich um die Kleinen (bis 13) statt vier ‚Mütter‘ nur zwei. Ihre Ausdauer und Geduld sind ebenso erstaunlich, wie die von allen, die in irgendeiner Weise an der Wiederherstellung einigermaßen lebensfähiger Verhältnisse beteiligt sind. Das Wetter, etwas wechselhaft, zwischendurch auch mit starken Regengüssen, ist derzeit friedlich, sonnig, dann wieder regnerisch. Man weiß nicht! Man weiß nicht, ob die zahreichen Säcke, die in den ersten Tagen mit Sand gefüllt wurden, als eine zweite Flut erwartet wurde (aber nicht kam) nicht doch noch zum Einsatz kommen müssen. Optimistisch, wie wir sind, halten wir sie für überflüssig. Aber sie bleiben! Erstmal!

Die Stiftung, die Aziz Nesin 1972 gegründet und in die er nicht nur sein Geld, sondern auch seine Hoffnung und seine Energie gesteckt hat, ist im 37. Jahr. Vieles hat sie erlebt. Widriges und Schönes, Widriges von dumpfen Neidgefühlen mancher in der Gesellschaft und Angst mancher staatlicher Stellen, Widriges auch von der Natur. Aziz Nesin selbst hat all die Anschläge auf sein Leben, überlebt, auch Sivas! Eine Naturkatastrophe wie diese hat er nicht erleben müssen, auch wenn in den ersten Jahren, als er, da noch kein Gebäude fertig gestellt war, im Zelt im Garten arbeitete, unerwarteten Stürmen ausgesetzt war und auch er sich damals im Schlamm wieder fand. Die Flut vor 13 Tagen aber übersteigt alle Vorstellung, so auch der Schaden und auch – ich betone es immer wieder – die Hilfsbereitschaft allenthalben. Natürlich wird sie nachlassen, wenn die allerschwierigsten Wochen überstanden sind. Doch jeder wird sich vorstellen können, dass die notwendige Hilfe von langer Dauer sein muss, auch die von Deutschland. Die Beseitung der unmittelbaren Schäden ist das Eine, das Andere sind die Mühen, dem alten Zustand ähnliche Verhältnisse wieder herzustellen. Das wird keine 37, aber doch Jahre dauern. So rechnen wir, auch als FöNeS (Förderverein der Nesin-Stiftung), mit jeglicher Art von Solidarität, von der schon jetzt bis zu uns Kunde gelangt ist.

Dankeschön, kolay gelsin. Ohne all die Hilfe lebten wir immer noch in tiefem Schlamm.

20.09.2009
14.19 Uhr

Türkçe? - Türkisch?

Selin 13. Gününde Acil Rapor

Klaus Liebe-Harkort

Nesin Vakfi

Bugün 20 Eylül, Şeker Bayramı, Ramazan ayının bitimi ve selin ardından geçen 13. gün. Yağmur Çatalaca´da 8 Eylül sabahı erken saatlerde başladı ve yaklaşık 6 saat sürdü. Şiddetli, yıkıcı ve beklenmedik bir yağmurdu; sonuçları da aynı şekilde beklenmedik oldu.

Nesin Vakfı´nın üst sınırı ana caddeye, alt tarafı ise dere yatağına kadar uzanır (derenin karşı tarafında kalan arazide son zamanlarda Vakıf arazisine katıldı). Vakfı´n sağında ve solunda ise sele kadar 250 metre uzunluğunda tel örgüler uzanır. Bu, toplam 500 metrelik tel örgülerden hiç bir şey kalmadı. Hatta beton tel örgü direkleri bile kayboldu. Bunların yerine, bize ait olmayan ağaç kökleri, masalar, oturma bankları, karpuzlar sandalyeler ve daha bir yığın şey Vakıf bahçesini doldurdu.

Alt taraftan akıp giden dere, normalde sakin bir akarsudur. İsmi de „Karasu“. İşte o gün, 6 saatte 6 metre birden yükseldi Karasu. Ve herşeyi yıkıp geçen büyük bir dalgaya dönüştü. Vakıf, dere yatağının tam da bir dirsek yaptığı yerde bulunduğu için, her iki taraftan birden su altında kaldı. Bu durumda, Vakıf köpürmüş bir denizin ortasındaki bir ada gibi kalmıştı. Hatta binaların ön cephesindeki, çocukların oyun alanları bile su altında kaldı. Vakıf arazisi dereye doğru eğimli olduğu için, bahçenin alt kısmındaki sebze bostanı tam bir derya olmuştu, binaların arka tarafı da o kadar derindi ki, bir insan boğulabilirdi orada; bunun için suların coşkun olması bile gerekmiyordu. Sular o bölgede, herşeyi kendisi ile birlikte sürükleyip devasa bir denizin orta yerine sürüklüyordu. Komşularımızdan solda olan çok etkilenmese de, sağdaki at çiftliği büyük zarar gördü; 30 at sel sularında boğuldu.

Vakfın çevresi yoğun bir yerleşim alanı; çevrede çiftlikler, villalar, büyük atölyeler, konutlar ve sayfiye evleri var. Hepsi de dağınık şekilde. Bunların hemen hemen çoğunluğu Vakıf´taki durumdan daha beter halde sel sularının içinde kaldılar; bir çok ev sel sularına dayanamayıp çöktü; bir çok insan evlerin çatılarına ya da ağaçlara çıkarak kendilerini kurtardı. Yüzlercesi de helikopterlerle alındı, kurtarıld. Toplam beş helikopter kazazedeleri kurtarırken, onları yukarıya kadar çekip içeri bile alamıyordu, sadece bağlı oldukları uzun iplerle tehlikenin olmadığı bir alana bırakıyordu. Çatalca´da 6 kişi sel felaketinde hayatını kaybetti, bir kişi ise halen kayıp.

Vakf´ın önünden geçen caddede normalde oldukça yoğun bir trafik vardır, ama sel günü yol kapatılmıştı; bazı bölgeler tamamen sular altında kalmış; iki köprüde yıkılma tehlikesi baş göstermişti. Hatta köprülerin baş kısmı çökmüştü bile. Köprülerin başında insanlar karsi tarafa geçebilmek için saatlerce bekliyor, kimileri de karşıya geçmeyi bile denemeye kalkıyordu. Ama bunlar jandarma tarafından durduruldu. Bazı gazeteciler ise bunlara bile aldırmadan yoldan devam etmek istediler, sonuçta onlar da bir yerde vaz geçmek zorunda kaldı. Çatalca Belediye Başkanı elbette felaket bölgesindeydi. Yagmur ise aralıklarla bardanktan bosanircasina durmadan yağıyordu; bazen birden şiddetli bir şekilde indiği de oluyordu. Ne Çatalca´dan Gökçeali´ye ne de Gökçeali´den Çatalca´ya başka bir yol vardı. Çevredeki bütün yollar ve köprüler ya yıkılmış ya da kullanılamaz haldeydi.

Selin başladığı lk saatlerde çocuklarımızdan ya da yetişkinlerden kimse zarar görmedi. Ancak yine de ilk ve en önemli görev; „Eski Kütüphane´deki Aziz Nesin arşivinin kurtarılmasıydı. Eger çok hızlı davranmasaydık, bütün belgeler ve kocaman bir edebiyat hazinesi yok olup gidecekti. Uzun uzun konuşup tartışmadan, hemen bir insan zinciri oluşturuldu ve 2000 cıvarında dosya zemin kattan birinci kata taşındı. Önce düzensiz bir şekilde üst kata aldık hepsini, daha sonra ise arşiv bölümüne taşıdık. İkinci kurtarma calışmasıyla da müze bölümündeki Aziz Nesin´in 130 kitabının, dünyanın herhangi bir ülkesinde çıkmış ilk basımlarını yukarı taşıdık. Bu da en önemli işlerimizdendi. Büyük bir başarı ve hızla bunu da tamamladık. Herkes, hatta küçükler bile neyi kurtardığını biliyordu sanki.

Bir süre sonra yağmur kesildi, sular çekildi. Bir kaç gün sonra yavaş yavaş selin Vakıf´ta ve çevrede yol açtığı hasar ve zarar belirginlik kazandı. Vakıf´taki bütün gücümüzü, yardıma gelen gönüllülerle birlikte harakete geçirdik. Ancak dışardan gelen haberler son derece sarsıcıydı: komşu arazideki 30 at boğulmuş, kadavraları oluşan gölde kalmıştı; yakınlarda kayıp insanlar vardı, bazı tren yolu köprüleri kapanmıştı. İtfaiye ekipleri, kepçeler, yol açma makineleri ve yoğun bir jandarma gücü işe koyulmuştu. Belki de yolu açma ve bizim taraflara ulaşma umutları olmasa da, yien de çalışıyorlardı. Yolları kapatan jandarmanın işi kolay değildi, kapanmış, yıkılmış yollardan yakınlarına ulaşmak isteyenleri durdurmakta zorlanıyorlardı. Bu durumda herkesin çep telefonları sürekli çalışıyordu. Haberler sınır tanımadan akıyor, dedikodular yayılıyordu.

Yağmur ve selin yarattığı zararın hemen ardından, kendimizi korumaya değil ama, zararın ne kadar olduğunu tesbit etmeye ve kalanları kurtarmaya yöneldik. Daha önceleri Rahmi isminde bir küçük çiftçi ile tanıştım Vakıf yakınlarında. Gökçeali istasyonu yakınlarında bir ev inşa etmiş, bahçesine seralar kurmuş ve özenle bakımını yaptığı bir de sebze bostanı vardı Rahmi´nin. Selin ardından oradan geçerken geride ne kaldı diye baktığımda, hiç birşey bulamadım; herşey, ama herşey yokolmuştu; duvarlar, seranın çatıları herşey gitmişti. Geriye sadece çamur, su, pislik ve ölü bir toprak kalmıştı. Rahmi´ye geçmiş olsun dediğimde, çaresizlikle ellerini kaldırdı, hiç birşey yapılamayacağını, ama gelecek yıl yeniden başlayacağını söyledi. Rahmi gibi bir çok insan yeniden başlamak zorunda, ta en başından.

Vakıf´ta ise durum feci görünüyordu; alt kat yani, tiyatro salonu tamamen su doluydu; mutfak ve çamaşırhane geride kalan enkazdan tamamen karmarışık olmuş, bütün elektrikli aletler devrilmiş, aralarında yürünemez bir hal almıştı her taraf. Derin dondurucular yıkılmış; sürekli özenle kapısı sıkı sıkı kapatilan büyük buzdolabı da devrilmiş, kurtarılacak bir şey kalmamıştı. Çamaşırhane de aynı şekilde, çamasır makineleri birbirine girmiş herşey yarım metre su altındaydı hala. Kış boyu bütün binaların ısıtma sisteminin yer aldığı kazan dairesi ve kömürlük tamamen çamur altındaydı. Daha bir çok aklımıza gelmeyen odalar, depolar, çamaşır odaları, kırtasiye deposu, Kadir Usta´nın atölyesi, yüzme havuzumuz, kış bahçemiz, yayınevinin kitaplarını koyduğumuz depo, bütün bahçe ve dere kenarındaki Teo´nun marangozhanesi ve evi de büyük zarar görmüştü. Teo´nun evi nasıl görünüyordu acaba?

Çarşamba ya da perşembe Teo geldi Vakf´a. Marangozhanesine ve bu binadan ayrı olan evine(dereye daha yakındı), kısa bir göz atabilmiştim: Selin yolaçtığı zarar korkunçtu; bütün aletler, masalar, makineler darmadağınık bir halde yarım metre suyun ve bir çamur deryasının içindeydi. Marangozhanenin durumu vahimdi. Evi ise daha beter haldeydi. Yalnızca kapıdan eskiden bir konut olan bu alana biraz olsun bakilabiliyordu. İçeri bakarken Teo´yu düşündüm; 83 yaşında, Aziz Nesin´in eski dostu Teo… 70´indeyken Aziz Nesin´i kendine örnek almış ve şöyle demişti: „Aziz Abi, yaşlanmaya karşı ne yapabilirim?“ Aziz Nesin de cevaplamıştı: „Eğer yaşlandığını farketmek istemiyorsan, yalnızca tek bir çare var: çalış, çalış, çalış!“ Teo da böyle yaşadı. 17 yıldır Vakıf´ta ve şimdi hayatının eserini yokolmuş bir halde görmek zorunda. Bu anı engellemek istedim. Teo´ya „gel biz burdan geçmeyelim“ dedim. O ise çamur içindeki evini ve marangozhaneye görmek ve içeri girmek için, çoktan ayakkabılarını ve çoraplarını çıkarmıştı bile.

Ama içeri girmek, ne 83 yaşındaki Theo ne de benim gibi 70 yaşındaki bir insan için mümkündü. Çamur o kadar derindi ki… Bulduğum kasaları koyarak yürümek için bir platform yaptım ve üzerinde sekerek çamur içinde ilerleyebildik. Theo çamur deryasını görünce, ilk tepkisi: „Bu bombayı kim attı buraya“ oldu. İkinci tepkisi ise; „makinelerin bir kısmını kurtarabilir ve yeniden başlarız“ oldu. Sonra da evi ve marangozhane boşaltılırken ordan ayrılmayacağını ve mutlaka orada olacağını söyledi. Ben, böyle bir şeyin zor olacağını bilsem de, ona „tamam“ dedim. Daha sonra ise, bizim kurtarılacak ne varsa zaten kurtaracağımıza güvenerek, bundan vazgeçti. Ancak bir hafta sonra evinin ve marangozhanesinin boşaltılmasına sıra gelebildi. Bütün yardım gönüllüleri zaten bir haftadir sürekli çalışıyordu ve Teo´nun evi, atölyesi artik küf tutmaya başlamış ve dayanılmaz bir koku yayılıyordu. Kurtarılacak olan şeyleri kurtardık. Şunu da unutmamak gerekir ki; Theo tahta oyuncaklar yapar ve onun yaptıkları Türkiye´de bir ilktir de. Hatta Türkiye´de biricik olan Sunay Akın´ın Oyuncak Müzesi´nde bile öyledir. Theo bunları Vakıf´ta yapar, onları Göztepe´deki Müze´de satar; “satışlardan gelen paranın üçte biri bana-ki yeni alet ve makineler alabileyim; üçte biri Müze´ye, üçte biri de Vakf´a” der. Bu hesabı da her ay bizimle büyük bir itina ile yapardi. Artık atölyesi ve evinde hiç bir şey kalmadı ve Theo yeni bir baslangıç yapmayı koydu kafaya. Kafaya koymakla kalmadı; aletleri, makineleri tamire taşıyor ve yenilerini bulup satın alıyor bile.

Yemek, içmek, yıkamak, konuşmak, konuşmak yine konuşmak… 13 yaşına kadar olan çocuklar çoktan İstanbul´da Vakıf evlerinde “anneleriyle” yerleştirilmişlerdi zaten. Onlar bu felaketi yaşamamalı ve ayak altında da dolaşmamalıydılar. Aziz Nesin´in mirası, arşiv kurtarılmıştı. Selden 10 gün sonra bile hala elektrik, içme suyu, internet, telefon yoktu. Sadece cep telefonlarımız çalışıyordu. Son bir kaç gündür kısmi de olsa elektriğin olması tam anlamıyla bir lütuf bizim için. Bazı yerlerde bazı anlarda elektrik vardı, hatta bazı anlarda duş yapılacak kadar sıcak su bile akıyordu. İcecek su ve yiyecek sürekli dışardan geldi. Yardımlar inanılmayacak kadar çoktu. Çatalca´nın yeni Belediye Başkanı Cem Kaya sürekli yanımızdaydı. Aslında Çatalca´da halletmesi gereken o kadar çok zarar vardi ki. Bizim herzaman alışık olduğumuz Akalın´dan gelen içme suyumuz kapanan yollar ve Akalın´daki hasar nedeniyle gelemiyordu. İcecek suyumuz bağış olarak başka yerden geliyordu. Buğün 13. günde bile hala telefon ve internet bağlantımız yok.

Elektrik yok demek; saat 19.00 dan sonra karanlık demek aslında. Sonrası ise el lambaları ve mumlar… Karanlık yalnızca Vakf´ın üzerinde de değil, bütün bir cıvarı kaplıyordu üstelik; çünkü hiç bir yerde elektrik yoktu. Bazen Vakıf´ta sadece seslerinden tanıdığımız birilerine rastlıyorduk. İlk başta mum ve el lambası sorunumuz da vardı, zamanla bu sorunu çözdük. Artık, yeniden elektriğe, biraz da olsa kavuştuğumuzdan olsa gerek, elektriğin bulunuşuna şükrediyoruz. Bu şekilde computerler de çalıştı, internet hala olmasa da. Ne kadar da alışmışız bu iletişim araçlarına. Ya bi de cep telefonları da olmasa ne yapardık…

Bugün Selin 13. Günü

Bu 13 günde her yandan yardım geldi. Öncelikle de özel şahıslardan. Sonra çeşitli dernekler, örgütler, sivil toplum kuruluşları ve belediyelerden. Bu 13 günde cep telefonlarımız hiç susmadı. Ve hep aynı sorular: „Size nasıl yardım edebiliriz? Hesap numaralarınız nedir? İnsana ihtiyacınız var mı? Neye ihtiyacınız var? Şuyumuz var, buyumuz var; şunu, bunu yapabiliriz; şunu, bunu isteriz…Teşekkürler, sağollar…. Bir çok yardım ulaştı, bazılarını da teselli olarak daha sonra alacağız. Bu genel yardım seferberliği inanılmaz bir şeydi. Ama en başta, bu yardımın Vakıf çocuklarından geldiğini söylemek lazım. Hem de en başından itibaren. Bu yardımları sırasında ise, şimdiye kadar hiç su yüzüne çıkmamış uzman bilgileri ortaya çıktı. Hiç kimse „eski“ Vakıf çocukları kadar Vakfı iyi tanımıyor. Hangi pompa hangi işlevi görür; hangi elektrik kablosu nereye gider ve kısa zamanda çamuru ve suyu da kontrol altına aldılar. Kimse kimsenin ayak bağı olmadı. Herşey mükemmel bir akıcılıkta yapıldı. Su ve çamur altında kalmış bütün binaların büyük bir hızla temizlenmesi ve çamurdan arındırılmasını görmek çok etkileyiciydi. Aynı şekilde sarsıcı olan başka şey de, bütün bir çamur yığınıyla birlikte elbiselerin, mobilyaların, kitap ve dergilerin de atılmasıydı. Bunlar için İstanbul Su ve Kanalizasyon İşlerinden(İSKİ) büyük iş makinleri geldi ve belediye tarafından hepsi kaldırıldı. O günlerde bütün bahçe çöp kamyonları, kepçeler, itfaiyenin büyük su tankerleri ve suları boşaltan büyük su pompalarıyla doluydu.

Her şey oda oda boşaltıldı. İlk önce tiyatro salonu. En derinde kalan ve en çok etkilenen bölümdü. Arka kısımda kalan kuliste, bütün tiyatro araç gereçleri, orada depolanmış kitaplar, gazeteler, yüzlerce ayakkabı,(hepsi de bağış yapılmıştı) Hepsi kısa bir süre içinde çöpe gitti. Bu arada yavaş yavaş hepimizde hastalık korkusu başgösterdi. Daha hızlı çalışmak gerekiyordu. Bütün kapalı mekanlar, bahçedeki depolar boşaltılmalıydı. Yığınlarca şey atıldı. Nelerin atıldığını artık hesaplayamıyorduk. Neyse ki, ana cadde artık trafiğe açılmıştı da araçlar Vakf´a ulaşabiliyordu. Bakirköy Belediyesi´nin yolladığı araçlar ve 15 kişilik ekip bir hafta boyunca inanılmaz şekilde çalıştılar. Ne kadar büyük bir is yapıldığı ancak herşey kalktıktan sonra farkedildi. Binlerce metrekare alan ve bahçe etkilenmişti. Tiyatro salonu, mutfak, çamaşırhane, iki kütüphane, iki büyük büro, kırtasiye deposu, müze bölümü, kış bahçesi, kitap deposu olarak kullanılan garaj, Theo´nun atölyesi, yeni inşa edilmiş ve konuk yazarlar için yapılmış dere boyundaki yeni ev, Theo´nun evi, su pompaları ve unutulmaması gereken kazan dairesi ve kömürlükler… Bahçedeki çitlerin yıkılması, duvarlar, sebze bostanları, seralarımız ve meyve ağaçlarızdaki zararın öncelikli önemi yoktu. Bağış yapılmıs bir motorlu hızar bütün bunları halletti.

Sürekli Ali Nesin, avukatlarımız, zarar komisyonu ve belediye tarafından da aranıp zararlarımız ve isteklerimiz soruluyordu: neler etkilendi? Bahçede kaç ağaç gitti? Zarar hangi boyutlarda? Siz nasılsınız? Çocuklar nerede? Seli nasıl yaşadınız? Fotograf çektiniz mi? Ne tür yardımlara ihtiyacınız var? Hangi yurt dışı yardımlar kullanılabilir? Bazi zamanlar oluyordu ki; yüzlerce insan doluyordu Vakf´a; hepsi de görevini biliyor, nerde ihtiyaç varsa oraya gidiyordu. Eski kırgınlıklar unutulmuştu. Küçük çocuklara Vakıf dışında yer bulunmuş, bakımları temin edilmişti. Evlerinin yeniden belli bir normal hayat koşullarına kavuşacağına, yiyecek içecek; giysi ve en gerekli şeylerin temin edilmesine ilişkin haberler daha iyi, teskin edici ve umut vericiydi.

Bugün Ramazan Bayramı´nın ilk günü; bütün çocuklar burada olacak, gecici de olsa evlerine dönecekler, şekerlerini alacaklar ve her yıl gelenek olduğu üzre Hüseyin Usta´yı ziyaret edecekler…

Hüseyin Usta… Hüseyin Usta, 20 yıl boyunca Vakfı inşa eden, Aziz Nesin´in güvendiği insanlar arasında en önemlilerinden olan ve Aziz Nesin´in ölümünden bir yıl sonrasına kadar Vakıf´taki işlerine devam eden, büyük bir inşaat ustasıydı. 20 yıl boyunca başka bir iş almadı, Vakıf O´nun hayatının eseriydi; Aziz Nesin dışında hiç kimse, Hüseyin Usta kadar Vakf´a emek vermemişti. Vakıf çocukları, gerek bu büyük ustaya saygılarindan gerekse teşekkür duygularını iletmek için her bayramda O´nu ziyaret etti.

Yukardaki bu ifadeler geçmiş zaman kipinde yazıldı. Çünkü, Hüseyin Usta ağır bir hastalığın ardından sel felaketinden bir kaç gün önce vefat etti. Hüseyin Usta, artık olmasa da Vakıf çocukları, her yıl olduğu gibi, bu yıl da yine Hüseyin Usta´nın evini ziyaret edecek.

Bu arada, ben bu yazıyı yazarken bir kaç saat geçti ve Vakıf çocukları Vakf´a geldi, şekerlerini aldılar, hep birlikte Hüseyin Usta´nın evini ziyaret ettik. Hüseyin Usta yerine artık oğlu Şevket Usta(Vakfın babasından sonraki ustası) var bizi karşılayan. Evdekiler her zaman olduğu gibi bizi, yani 45 kişiyi baklava ve ayranla ağırladılar. Bu, hemen her zaman böyleydi zaten.

Şeker Bayrami´nın bugünlerinde çeşitli ülkelerden gelip, Vakıf´ta çalışacak dört gönüllü genç kadını da bekliyoruz. Bugün yarın burda olacaklar ve işlerine başlayacaklar. Geldiklerinde de hiç beklemedikleri bir Vakıf´la karşılaşacaklar, belki de basın-yayın organları üzerinden çoktan haber aldılar. Onları havaalanından alıp Vakf´a getireceğiz. Herşeye rağmen, odaları hazırlandı bile.

Selin yol açtığı zarar yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Zararlar ortaya çıktıkça da bizim tahminlerimizi aşan sayılar belirginleşiyor. Bu rakamlar da çok yüksek. Temizleme çalışmaları ilerliyor. Artık uzun vadeli çalışmaları da düşünmemiz gerekiyor. Bir an önce hayata geçireceğimiz bir yığın proje var ve hepsi de kararlılık, enerji ve para gerektiriyor. Selin hemen ardından biraraya gelen ve hızla bugüne kadar devam eden çalışmalar, artık uzun süreli, sakin ve ayrıntılı hesaplar gerektiriyor. Acil felaket durumunda çok önemli olan yardımlar artık olmayacak, ama inşallah bunların yerini başkaları alacak ve önümüze koyduğumuz projelere katılacaklar. Elbette şimdiden bu çalışmalara katılmak isteyenler de var. Ancak şu anda halen camur içinde olduğumuz ve temizlik çalışmalarını tamamlayamadığımız için, bu uzun vadeli çalışmalara başlamayı erteliyoruz. Bunları planlamak için zaman ve kısa süreli de olsa bir dinlenceye gerek var.

Bir hafta sonra okullar açılıyor, çocuklar geri dönecek ve eski odalarına yerleşecekler. Ancak, yemek ve giysi işini nasıl halledeceğiz henüz belli degil. Mutlaka bir çözüm bulacağız. Eğitmen olarak başvurmuş ve kabul edilmiş iki bayan, şu sıralar ya hiç ulaşılamıyor ya da çok zor ulaşabiliyoruz. Bu nedenle şu sıralar, 13 yaşına kadar olan çocuklarla dört yerine, iki eğitmen anne uğraşıyor. Sabırları ve dayanıklılıkları hayranlık verici. Bu da burdaki herkes gibi hayatı bir şekilde yeniden normal şekilde tesis edebilmek için önemli. Hava durumu sürekli değişkenlik gösteriyor; bazen yine bardaktan boşanırcasına yağıyor, bazen sakin ve güneşli, sonra yeniden yağmaya başlıyor. Kestirmek zor havayı. İlk günlerde, ikinci bir sel dalgasına karşı Vakfı koruyabilmek için hazırladığımız kum torbaları belki de kullanılmak zorunda kalmayacak. Bu konuda umutluyuz, kum torbaları gerekmeyecek, ama yine de şimdilik dursunlar.

Aziz Nesin´in 1972 yılında kurduğu; yalnızca parasını değil umutları ve bütün enerjisini yatırdığı Vakıf bugün 37 yaşında. Bu Vakıf çok şey yaşadı; olumlu ya da olumsuz; toplumda kimi inatcı kiskançlar nedeniyle ya da resmi kurumlardan korkanlar yüzünden yaşanan olumsuzluklardi bunlar. Sonunda doğanın olumsuzluklarını da yaşadı. Aziz Nesin bir çok badire atlatmıştı, Sivas´ı bile. Şu andaki gibi bir doğa felaketini Aziz Nesin yaşamak zorunda kalmamıştı; gerçi Vakf´ın ilk yıllarında henüz binalar bitirilmemişken bir çadırda yaşayıp çalışırken beklenmedik bir fırtınaya yakalanmış ve kendini bir anda çamurun icinde bulduğu da olmuştu. Bu sel felaketi bütün tasavvurlarımızı aştı, geride bıraktığı zarar da aynı şekilde büyük, ama bir kere daha üstüne basa basa belirtmem gerekir ki; yardımlar da aynı şekilde heryerde ve beklentilerimizin üstündeydi. Bu yardımlar, en zor ilk haftalar geride kaldıkça azalacak. Ancak herkes şunu da düsünmeli: Gerekli yardımlar uzun vadeli de olmalı, bu yardımlar gelecekte de sürmeli Almanya´dan. Hemen iyileştirilmesi gereken zararlar giderilecek öncelikle, sonra da selden önceki duruma dönebilmek için çabalar sürecek. Bu da 37 yıl değil ama, yıllarca sürebilecek.

FöNeS olarak da buna hazırlıklı olmalıyız; şu ana kadar bize ulaştığı gibi dayanısmanın her türlüsü de olmali.

Tesekkür ederim, hepimize kolay gelsin. Bütün bu yardımlar olmasa hala çamurun içinde yaşıyor olurduk.

20.09.2009
Saat 14.19

Çeviri: Sinan Erdoğan

?

Merhaba dostlar,

bu davetiyeyi Aziz Nesin yaşasaydı mizahiyla böyle mi yazardı bilemiyoruz. Tüm gayemiz birazcık olsun onun mizahina yaklaştırmak oldu. Eksikli veya yanlışlı olduysa, şimdiden af ola....

öncelikle sizleri en içten Aziz Nesin Vakfının ajanlığıyla selamlıyoruz...

Hepimiz biliyoruz ki, MİT ajanı Aziz Nesin (bkz. Link: http://www.haberturk.com/haber.asp?id=33464&cat=110&dt=2007/08/24) yaşasaydı 20.12.2007 de 92. yaşına basmış olacaktı. Onun meslektaşı ve yoldaşı olan Nesin Vakfı Destekleme Derneği / FöNes (bkz. Link: http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=616223) olarak bizler, bu degerli MİT ajanını 92. yaşgününüde anmak istedik. Bu bağlamda, ekde de görebileceğiniz gibi, 22.12.2007 de saat 20.00'den itibaren KIDÖP, 12161 Berlin, Holsteinische Str. 30 adresinde bir yaşgünü anması düzenliyoruz. Bu anmanın genel sahne kordinasyonunu ve tiyatro sunularını, tiyatro ve sahne ajanlarımızdan sayın Hülya Karci, Niyazi ve Durmuş Çakmak yapacak. Ayrıca müzik ajanlarımızdan Taner Akyol arkadaş saz çalacak. Nesin Vakfında 1 yıl ajanlık pratiğiyle sayın Çığır Özyurt ve arkadaşı Ahmet Schah sahne alacak. Nesin Vakfı'nda nasıl ajanlık yapılacağını sizlere detaylarıyla sayın Moritz Schelke ve diğer ajanlarımız anlatacak. Eski ajanlardan İlhan Emirli ise Aziz Nesin'den birkaç ajanca şiir okuyacak.

Bir de üstüne üstlük bir tombolamız var.

En büyük ödül nedir bilmek istemez misiniz???

Tahmin edemediniz ama, biz şimdiden söyleyelim:

İstanbul Çatalca'da bulunan merkez üssümüzde iki kişiye bir hafta özel eğitim.

Hem de hersey dahil, hatta yerli ve yabancı içkiler de.

Evet dostlar,

bu kadar ajanlıklar içersinde etkinliğmize

BND Başkanı sayın Ernst Uhrlau,

MİT Müsteşarı sayın Emre Taner

ve hatta CIA Başkanı sayın Michael Hayden'ın

katılcağını umuyor ve sizleri de bu ajanlığa davet ediyor ve destek vereceğinize şimdiden inanıyoruz.

Sevgili, saygılı ve ajanlı selamlarımla

Hasan Çötok



Hallo Freunde,

leider können wir den obigen Text nicht wortgenau übersetzen. Um es verständlich zu machen, müssten wir dazu die ganzen Zeitungartikel auch mitübersetzen. Dies wäre ein zu großer Aufwand. In den Artikeln wird behauptet, dass Aziz Nesin ein Agent des türkischen Geheimdienstes (MIT) und FöNes ein Agentenverein des Bundesnachrichtendienstes (BND) sei.
Damit setzt sich der obige Text in ironischer Weise auseinander. Nichts desto trotz möchten wir euch mitteilen, daß wir am 22.12.2007 ab 20.00 Uhr im Nachbarschaftsheim KIDÖP, 12161 Berlin, Holsteinische Str. 30, eine Geburtstags- und Gedenkfeier anläßlich des 92. Geburtstages von Aziz Nesin veranstalten.

Wir erwarten euch dazu herzlich, um somit eine größere Zahl von Aziz-Nesin-Agenten zu aquirieren.

Liebe Grüße

Hasan Çötok

BALD AUCH IN DEUTSCHER SPRACHE - Alle Rechte vorbehalten. (22.08.2006 - © AYPA) (Tüm hakları saklıdır 22.08.2006 - © AYPA)
Aziz Nesin'den entel fişleme

Aziz Nesin'in, aralarında Atilla İlhan? ve Çetin Altan?'ın da bulunduğu edebiyatçılarla ilgili tuttuğu notları oğlu kitap yaptı.

Nesin vasiyetiyle edebiyatçıları birbirine katacak

Ünlü yazar Aziz Nesin'in vasiyeti üzerine, oğlu Ali Nesin tarafından kitaplaştırılan notları, edebiyat dünyasında büyük tartışmalar yaratacak.

Birlikte Yaşadıklarım, Birlikte Öldüklerim" ünlü yazar Aziz Nesin'in sonunu getiremeden geride bıraktığı bin 500 dolayındaki dosyadan sadece birkaçı. Çalışkanlığı ve disipliniyle bilinen Aziz Nesin'in dostları üzerine aldığı notlar, derlendi ve kitap haline getirildi. Aziz Nesin, dostlarına dair aldığı notların ölümünden sonra kitap haline dönüştürülerek yayınlanmasını vasiyet etmişti. Oğlu Ali Nesin?, ünlü yazarın bu vasiyetini yerine getirerek, notları derledi. Kitap yakında Nesin Yayınevi tarafından piyasaya çıkacak.

Binlerce sayfa not Nesin, dostlarıyla olan anılarını ya da başkalarından duyup sıcağı sıcağına yazdığı notları, "Birlikte Yaşadıklarım" adını verdiğibir dosyada kitaplaştırmak üzere biriktirdi. Zamanla "Birlikte Yaşadıkları" ölünce Aziz Nesin, ikinci bir dosya daha açtı: "Birlikte Öldüklerim"... Yıllar geçtikçe yazarın üzüntüsüyle birlikte, "Birlikte Öldüklerim" dosyasının sayfaları da arttı. Bu notları, oğlu Ali Nesin kitaplaştırdı.

Sansür yapıldı Ali Nesin ise, kitapla ilgili olarak, "Notları kitap haline dönüştürürken, tartışma yaratabilecek yerleri çok daha dikkatli okuduk elbet. Yaşayanları çok üzebilecek ya da hakaret izleri taşıyan yerleri sansürlemek zorunda kaldım. Böylece belki de en ilginç notları kitaptan çıkarmış oldum!" diyor.

© Özlem YILMAZ / MERKEZ / Sabah - 27.08.2006


"Atilla İlhan, yalancı tanıklık yaptı"

"Namludan fırlayan kurşun gibi' olanlar, genellikle sonradan fiyasko veriyorlardı. Sıkıyönetim, Türkiye Sosyalist Partisi'ni mahkemeye verdi. Esat Adil suçlanıyordu. Tanık kimdi? Atilla İlhan. Çok ılımlı arkadaşları hapishanelerdeyken, Paris'e gitti.Yıllar sonra soruları kendisinin hazırladığı bir soruşturma şöyleydi: Duyduğunuz vicdan azabı. Üç tanesini sayıyor. Ama birini açıklayamıyor. Bu Esat Adil için yalancı tanıklık olduğu bellidir."

© Sabah - 27.08.2006


"Orhan Kemal'i sevmedim"

"Açıkça söyleyeyim ki ben Orhan Kemal'i sevmedim. Açık, yiğit değildi. Biliyorum, bu yargımı okur okumaz Orhan Kemal için yansız olamayacağım yargısına varacaksınız. Değil oysa. Kimseye yansız değilim ki ona olayım. Orhan Kemal'le aramızda ne olduğunu bilemediğim bir psikolojik tür aykırılığı vardı. Onun davranışlarını sevemedim. Sanırım, o da aynı nedenle beni sevmedi, yada benim kendisini sevmediğimi sezinleyerek bana uzak kaldı..."

© Sabah - 27.08.2006


"Hey Çetin hey, vantilatör oldun"

"Hey Çetin hey? Herkes seni bir kez döndü sanıyor; oysa bu senin kaçıncı dönekliğin! Fırıldak da değil, vantilatör oldun." "... Şişe bitti. Birer duble, birer duble, birer duble daha. İyice cıvıttı. İki oğlundan yakınıyor. Aralarında baba oğul, yazar rekabeti başlamış. En hoşuma giden, ama beğenmediğim yanı yine ortada. Gizini mizini döküyor. Kendisini sevdiğimi, ama dönek olduğunu söylüyorum. Beni kıskanıyorsun diyor. 'A zavallı, neyini, kıskanayım,' diyemiyorum; para, kadın, ün, ahlak, güç, sende olmayan hep bende..."

© Sabah - 27.08.2006



Nesin'in dostlarına 'İki cilt' lafı' var

Edebİyat dünyamızın efsanevi kalemi Aziz Nesin'in "Birlikte Yaşadığı ve Öldüğü" aydınlarla ilgili çarpıcı özel değerlendirmeleri yayımlanıyor. Aziz Nesin'in tufan kopartacak kitabında, Kemal Tahir'den Atilla İlhan'a tanınmış pek çok isim var

Ünlü yazar Aziz Nesin'in, tanınmış bir çok yazar hakkında yaptığı değerlendime 'notlar'ı gün ışığına çıkıyor. Aziz Nesin'in, Yaşar Kemal'den Çetin Altan'a, Sabahattin Eyuboğlu'dan Kemal Tahir'e kadar ünlü yazarlar hakkındaki çok konuşulacak 12 ciltten oluşan notları Aziz Nesin Vakfı tarafından önümüzdeki yıl yayımlanacak. "Birlikte yaşadıklarım Birlikte Öldüklerim" adıyla İki cilt halinde yayımlanacak kitapta bazı mektuplara da yer verilecek.

Aktüel Dergisi'nin bu hafta yayımlanan sayısında yer alan habere göre, babasının tanınmış pek çok aydınla ilgili değerlendirmelerini yayıma hazırlayan oğlu Ali Nesin, kitabın içeriğiyle ilgili şu bilgileri verdi: Babamın 'Birlikte Yaşadıklarım' diye bir dosyası vardı. Orada arkadaşları hakkında notlar var. Örneğin bir akşam bir yere gitmişler ve eve döner dönmez izlenimlerini yazmış. Bir de dosyaya arada bir de o kişi hakkında yazdığı bir yazıyı, eleştiriyi falan eklemiş. Dosya büyümüş. Dosyanın büyümesinden öteye birlikte yaşadıkları yavaş yavaş ölmeye başlamış; Eyuboğlu gibi. O zaman iki dosya yapmış ve ikinci dosyaya da 'Birlikte Öldüklerim' adını vermiş. Tabii 'Birlikte Yaşadıklarım'dosyası zamanla hem kalınlaşıyor, hem inceliyor. 'Birlikte Öldüklerim' dosyasıysa sürekli olarak kalınlaşıyor. Bu da tabii onun için büyük bir çöküntü oluyor ve üzülüyor."

"ONLARI RAHATSIZ EDECEK"

Aziz Nesin'in 1960'lardan ölümüne kadar tutuğu notlardan oluşan kitapta her şeyin yer almayacağını söyleyen Ali Nesin, bunun gerekçesini de şöyle açıklıyor: "Herşeyi yayımlayamayacağım. Herşeyi yayımlasam herhalde bu kitap çok satar ama doğru olmaz. Geride kalanlar var; onları rahatsız edecek çok şey var. Bunların doğru olduğuna inanıyorum. Bir gün yayımlanması gerektiğine de inanıyorum. Ama şimdi değil."

Kitapta, kişilerin cinselliklerinden, korkaklıklarından, solcu görünüp aslında solcu olmamalarından bahsedilen bölümlerin "en tuzlu, biberliler"i olduğunu belirten Ali Nesin, kitapta yer alacak çarpıcı değerlendirmelerle ilgili bazı ipuçları da verdi: "Dünya görüşü bakımından değil ama Kemal Tahir' i çok severdi. Necip Fazıl babama çok uzaktı ama ona da saygı duyuyordu. Haldun Taner'i Çetin Altan'ı da çok seviyor, ama anlaşamıyorlar. Zaaflarını da yazıyor ama belli ki kardeşi gibi seviyor."

Ali Nesin, "Her şeyi yayımlasam kitap çok satar ama geride kalanları rahatsız eder" dedi.

© Sabah - 10.10.2002

Aziz Nesin ODTÜ-MD Forumda 1994

Laiklere Aziz Nesin'den cevap!!

Can Dündar - Sivas Katliamı 1

Can Dündar - Sivas Katliamı 2

Can Dündar - Sivas Katliamı 3

Can Dündar - Sivas Katliamı 4

Can Dündar - Sivas Katliamı 5

Can Dündar - Sivas Katliamı 6

Can Dündar - Sivas Katliamı 7

Can Dündar - Sivas Katliamı 8

KimKimdir - "Adının" veya "Soyadının" ilk harfine göre ...
A B C Ç D E F G Ğ H I İ J K L M
N O Ö Q P R S Ş T U Ü V X W Y Z
Oluşturulduğu 01.07.2007 tarihinden beri bu sayfaya kere erişilmiş olup
© AYPA.TV sitesi kurulduğu 31.12.1996'dan beri 2.500.000 + kere ziyaret edilmiştir.

© Dipl.-Ing. Ali YILDIRIM · D-13585 Berlin, Luther Platz 4
Tel.: +49 177 2427272 · +49 30 3366666 · Fax: 3333 023 · Ali[at]AYPA.net · AYPA.TV ©